كس دانش را خواهد ، بايد نزد آن در بيايد . » « 1 » و محدّث شيرازى در مقدّمه‌ى كتابش ، چنين آورده است : « و بعد ، بنده‌ى نيازمند به خداوند بىنياز ، عطاءاللَّه‌بن فضل‌اللَّه ، مشهور به « جمال‌الدّين محدّث حسينى » كه خداوند احوالش را نيكو و به كرم گسترده‌اش آرزوهايش را برآورد ، گويد : اين چهل حديث در مناقب اميرالمؤمنين و امام پرهيزكاران و بزرگ مسلمانان و سردمدار اولياء و صدّيقين و بيان‌كننده‌ى راه‌هاى حق و يقين ، شكننده‌ى بت‌ها و فرارىدهنده‌ى احزاب ، آن كسى كه انگشترش را در محراب صدقه داد ، يكّه‌تاز ميدان جنگ و ستيز ، اختصاص يافته به بزرگوارى برادرى و برگزيدگى ، كه عنوان درِ خانه‌ى حكمت و شهر دانش براى او مشخّص و معلوم گشته ، و به فضل و برگزيدگى او وحى و كتاب به سخن درآمد . . . » هم‌چنين در صدر كتاب ديگرش « تحفة الاحبّاء من مناقب آل العبا » آن بزرگوار را به چنين عبارت‌هايى توصيف كرده است . و در كتاب « روضة الأحباب » نيز هنگام بيان مقام اميرالمؤمنين عليه السلام و جايگاه علمى ايشان ، حديث را ثابت كرده است . . . روضةالأحباب كتاب او « روضة الأحباب في سيرة النبى و الآل و الأصحاب » از كتاب‌هاى مشهور در تاريخ و سيره است كه شهرتى فراگير در آفاق دارد و مورّخان بر آن اعتماد كرده و تصريح به اعتبارش نموده و به روايت‌هايش استناد كرده‌اند ؛ از جمله : غياث‌الدّين خواندامير در « حبيب السير » و ديار بكرى در « الخميس » و عبدالحق دهلوى در « مدارج النبوّة » و شاه ولىّاللَّه ، پدر دهلوى ، در « إزالة الخفا » و هم‌چنين حاجى خليفه در كتاب « كشف‌الظنون » از آن ياد كرده است . « 2 »

--> ( 1 ) . الأربعين في فضائل اميرالمؤمنين خطّى . ( 2 ) . كشف‌الظنون 1 / 922 .